Een
bijzondere Lourdes reis Door: Zuster
Teresia Postel,
gast tijdens de Lourdes bedevaart
Een
bedevaart naar Lourdes te maken is het verlangen van vele gelovigen. Zij willen
naar dit bedevaartsoord om daar te bedden tezamen met andere bedevaartgangers
uit de gehele wereld. Men kan op eigen gelegenheid naar Lourdes gaan. Lourdes is
er voor iedereen. Maar vooral voor zieken en hulpbehoevenden is het praktischer
en verstandiger als groep te gaan met deskundige hulp en toegewijde helpers.
De Orde
van Malta zet zich al eeuwenlang in voor zieken die een bedevaart maken naar een
daarvoor geëigende plaats. Oorspronkelijk was dag Jeruzalem. Men reisde in die
tijd individueel, dus niet in groepen. Zo’n tocht kon jaren duren en de pelgrim
stond daarbij aan veel gevaren bloot. Hij kon ziek worden, en beroofd of zelfs
gedood worden. In die tijd is de Orde van Sint jan ontstaan. Zij wijdde zich aan
de zorg voor zieke pelgrims. De leden waren afkomstig uit de Europese adel. Om
de pelgrims te kunnen beschermen moest men gewapend zijn. Zo kwam er een
organisatie die weerbaar was, en die ’n hoofdtaak had en de verzorging op zich
nam van zieke pelgrims.
De
bedevaart naar Lourdes vindt ieder jaar plaats en wordt landelijk georganiseerd
door de Maltezer van het betreffende land. Men vindt in Lourdes leden uit
Nederland, België, Italië, Oostenrijk, Spanje, Engeland, Ierland maar ook uit de
Verenigde Staten van Noord Amerika. Het werkgebied van de Orde is de gehele
Christenheid. Allen hebben hetzelfde doel: hulp verlenen aan gelovige
medebroeders. Eer brengen aan God door heiliging van haar leden, dienst aan het
Geloof en de Heilige Stoel en het bijstaan van de naaste, zulks in
overeenstemming met haar eeuwenoude traditie, De Orde heeft een religieus en
wereldlijk karakter.
De Orde
voert een rode vlag beladen met een wit Latijns kruis. Het embleem voor de
activiteiten die vallen onder de verantwoordelijkheid van de Werkmeester is het
achtpuntige witte Maltezer kruis op een rood veld. De punten symboliseren de
acht zaligsprekingen uit Matteüs 5, 3-10. De Orde biedt op allerhande wijze
(wereldwijd) hulp door het verzorgen van hospitalen, klinieken, medicijnen,
transport, enzovoorts.
U zult
zich wel afvragen, wat heeft de inleiding over de Orde van Malta met mij te
maken.
In het
Rode Kruisgebouw, gevestigd in Den Bosch, vindt er om de 14 dagen een
ontmoetingsmiddag plaats voor ongeveer 15 blinde en slechtziende ouderen uit de
stad.
Ik hoor
daar ook bij. Dankzij de inzet van 6 vrijwilligsters is het er gezellig. Rond
Kerstmis werd ik door een van de vrijwilligsters (lid van de Maltezers)
aangesproken of ik er iets voor zou voelen om in mei met de Orde van Malta mee
naar Lourdes te gaan. Ik hoefde daar niet lang over na te denken! Voor ons, 5
visueel gehandicapten, heeft Willemijn (vrijwilligster) alles goed geregeld.
Fijn, om met deze mensen mee te mogen. Elk jaar wordt er door sponsors geld
bijeengebracht om de reis mogelijk te maken.
De
Nederlandse afvaardiging bestond dit jaar uit 40 gasten en 85 pelgrims. Wij
werden vergezeld door Mgr. Bär, erekapelaan van de groep, die bij de Maltezers
niet weg te denken is, zo geliefd is hij, Er was medische begeleiding aanwezig
onder andere 2 artsen en een aantal verpleegkundigen. Onder de pelgrims waren er
ook die de helpende hand boden bij allerlei activiteiten. De gasten waren allen
hulpbehoedend, van wie ook enkelen visueel gehandicapt.
In de
vroege donderdagmorgen begon de reis met ontvangst en begroeting van de
bedevaartgangers in Trappistenklooster Koningshoeven te Tilburg. Daar stonden
bussen klaar om ons naar Tourcoing (Fr.) te brengen. Vandaar verder met een
gehuurde trein, die alleen bestemd was voor Nederlandse en Belgische Maltezer
tochtgenoten. Eer het zover was werden de gasten door pelgrims met zorg in de
trein gezet. Aan iedereen werd een plaats toegewezen. Vanaf het begin van de
reis was de organisatie uitstekend, Onderweg namen de verpleegsters de tijd om
met ons een praatje te maken. Een van hen zei: “Wij, pelgrims, nemen
jullie als gasten mee!” Ik was onder de indruk van hun dienstvaardigheid,
vriendelijkheid en bescheidenheid. Niets was hun teveel. Het dwong respect af.
Al die vijf dagen dat wij bij elkaar waren heb ik dat met bewondering ervaren.
’s
Avonds om 10 uur kwamen we in Lourdes aan. Het Accueil (hospitaal) in de buurt
van de Grot, was ons logeeradres. Een heel modern gebouw met 5 verdiepingen. Via
een hangbrug kwamen wij binnen. De hoofdingang was op de 5e etage.
Onze verblijfplaats was op de 4e etage. Vanuit het balkom is er een
mooi uitzicht over de Pyreneeën en de Grot. De volgende dag hoorde ik dat enkele
pelgrims die geen dienst hadden heel laat nog een bezoekje aan de Grot brachten.
Terwijl wij, gasten, vermoeid van de lange reis, al lang op een oor lagen.
Vrijdag
begon de dag met een Openingsmis door Mgr. Bär en Pastor Broeders. Wij
verzamelden ons in de kapel St. Pierre op de 5e etage van het Accueil.
Het was er rustig en sfeervol. Na de dienst was er gelegenheid om per groep met
elkaar kennis te maken. Wij mochten ook ons zegje doen. De leider vroeg aan ons,
gasten, wat wij van de komende dagen verwachten. Ik zei, dat ik er in de trein
al een heel bijzonder gevoel over had. Hij vond het fijn om dat te horen. ’s
Middags kregen wij kans om samen naar de Grot te gaan. Buitenshuis dragen de
pelgrims over hun verpleegsteruniform een cape, waarop aan de achterkant en
opzij het embleem van de Orde is verwerkt. Ook op de sluier en de baret zaten
kleine embleempjes.
De
Maltezers zagen er keurig uit. Er straalt een sereniteit van uit. De gasten
mochten in een trekkar zitten, met een Maltezer plaid over zich gespreid, waarop
ook het embleem staat. Door de pelgrims die dienst hadden werden wij
voortgetrokken. Je ziet dan op de achterkant van de cape duidelijk de
Maltezerkruis. Prachtig! In de kar voelde ik me net een koningin! Ik kon fijn
rondkijken. Het bezoek aan de Grot deed mij wel wat. Het was 15 jaar geleden dat
ik voor het laatst in Lourdes was. In die tijd is er veel veranderd en
vernieuwd. De omgeving van de Grot is ruimer geworden.
’s
Avonds reden wij mee met de Lichtprocessie. Het waaide nogal en net als iedereen
had ik alle aandacht nodig om mijn lichtje brandend te houden! Wanneer het nodig
was hielpen de pelgrims ons daarbij. Na de afsluiting trokken wij zingend via de
brug over de Gave naar het Accueil. Ik was diep onder de indruk.
Zaterdagmiddag verzamelden wij ons in de Pius X kerk met alle Maltezers en
gehandicapten van heel de wereld, voor een Eucharistie met bisschoppen en
priesters. Het was heel mooi.
Daarna
samen in stil gebed naar de Grot. Tussen alle activiteiten door werden er
souvenirs gekocht en door Mgr. Bär gezegend.
Zondagmorgen om 9.30 uur was er een Pontificale Hoogmis in de Pius X kerk. Een
groot aantal bisschoppen en ontelbaar vele priesters waren er aanwezig. De kerk
met 20.000 plaatsen was afgeladen vol. Prachtige koormuziek. Het was heel
indrukwekkend, Ik werd er stil van. ’s Middags werd aan de gasten die het
wilden, de ziekenzalving toegediend. Om kracht en sterkte in mijn verder leven
heb ik daaraan deelgenomen.
Maandag
was het de dag voor de terugreis. Deze 5 dagen waarin wij als groep met elkaar
optrokken, heb ik als iets moois ervaren. Wij, als gasten, voelden ons verbonden
met elkaar. Ons samenzijn met de pelgrims van de Orde van Malta heeft op mij
inspirerend gewerkt. Zij beleefden metterdaad het Evangelie. De herinneringen
aan deze bijzondere Lourdesreis zullen mij nog lang bijblijven.
Maltezer
Lourdesbedevaart 2004 Door: Aernout van
der Does de Willebois
Bedevaartdirecteur Orde van Malta
Dit jaar
heb ik voor de vierde keer leiding mogen geven aan de Maltezer bedevaart naar
Lourdes. We waren met 90 pelgrims en 40 gasten. De bedevaart van onze Orde is
kennelijk een bron van inspiratie voor jong en oud. Steeds meer pelgrims willen
met ons mee, om een paar dagen in lotsverbondenheid hun leven in dienst te
stellen van de medemens. Het aantal aanvragen om mee te gaan groeit ieder jaar.
Dit jaar hadden wij ruim 30 aanvragen te veel, terwijl al een aantal van u
vrijwillig plaats had gemaakt!
Dit jaar
hadden wij 25 nieuwelingen. Vooral jeugd. Zij maken iets unieks mee. Er is een
groot verschil tussen een twintiger die dit heeft meegemaakt of een twintiger
die dit niet heeft meegemaakt. Ik maak mij wijs dat zij kleine olievlekjes
vormen die zich op verschillende plekken zullen uitspreiden. Dat gebeurt ook.
Ieder jaar nieuwe aanmeldingen, Het is normale gezonde carrièregerichte jeugd
die zich onbekommerd laat inspireren door wat Bernadette, de kerk en
uiteindelijk de Orde in haar werken biedt.
Dan gaat
het er niet om of u en ik het zeven, tien of twintig keer meemaken, maar dat
zoveel mogelijk mensen dit mogen meemaken. Dat wij onze troepen versterken en de
Orde naast de dingen die zij al doet, met nieuwe mensen, nieuwe initiatieven dan
ontplooien, In die zin moet de Lourdes reis beschouwd worden als een bron van
inspiratie en een kweekvijver voor nieuw talent voor de Orde en haar werken. Dat
het die functie voor ons vervult, mag wel blijken uit de reacties van de
buitenlandse afdelingen die zich afvragen hoe wij als Nederlandse afdeling zo’n
vrolijke en dynamisch groep bij elkaar krijgen.
De
organisatie van onze Bedevaart is inmiddels uitgebreid en bestaat nu uit een
grote groep mensen die zich professioneel voorbereidt en uitbreidt. Ik wil u
hier allemaal bedanken voor uw belangloze inzet. Het zij mij vergeven als ik
hier dan in het bijzonder Jan de van der Schueren bedank voor de veilige
terugkeer naar Tilburg.
Tenslotte. De deelnemers vinden onze bedevaart steeds leuker en meer ontspannen.
Dat is essentieel, zo komen we eerder tot de kern van wat Lourdes te bieden
heeft. De prettige sfeer kon ontstaan doordat iedereen over het algemeen kon
doen wat hij of zij moest doen, zonder last te hebben van goedbedoelde
betutteling van medepelgrims (i.e. niet leidinggevenden). Nooit liep dit zo goed
als dit jaar en daar wil ik u allen een groot compliment voor geven.
Het
wonder van Lourdes Door: Lourdes
pelgrim Pia Lokin – Sassen
Wat
maakt Lourdes zo bijzonder, vroeg mij laatst iemand, die men er niet van kon
verdenken enig ander geloof dan dat der Verlichting aan te hangen. Hij begreep
niets van ‘het wonder van Lourdes’ zoals hij het met nauwelijks verholen
minachting in zijn stem uitdrukte.
Ja,
vroeg ik mij af: wat is er zo bijzonder aan Lourdes?
Allereerst het wonderlijke verhaal van Bernadette: een jong, arm meisje,
praktisch ongeletterd, dat zegt een mooie dame te hebben gezien die haar op het
laatst toevertrouwt de onbevlekte ontvangenis te zijn, en dat zegt ze nog wel in
het dialect van de streek. Lourdes verplicht je om een standpunt in te nemen: is
dit nu waar of is dit niet waar? Alles is onwaarschijnlijk aan het verhaal en
onwillekeurig verzet men zich met hand en tand tegen aanvaarding van zo’n
fabuleuze vertelling, en toch… Bernadette heeft, ondanks alle ondervragingen,
ondanks alle ongeloof, alle onderzoekingen, -- ik zou haast willen zeggen: alle
vervolging -- steeds voet bij stuk gehouden en een en andermaal hetzelfde
verteld. Ze wist niet wat het betekende: onbevlekte ontvangenis. Je kúnt zo’n
verhaal toch ook eigenlijk niet verzinnen, Bernadette in ieder geval niet, het
moet dus haast wel waar zijn.
Ten
tweede: de sfeer in het heiligdom. Terwijl er duizenden en duizenden mensen
rondlopen heerst er een sfeer van rust, van ontspanning, van behulpzaamheid,
dienstbaarheid jegens de anderen, de zieken die overal voorrang hebben die
letterlijk op de eerste plaats komen. Het vervult je met vreugde om iets voor
een ander te mogen doen en met dankbaarheid als een ander iets voor jou doet en
je voelt intuïtief; Ja, zo hoort het. Iedere schijn smelt weg, de mensen worden
teruggebracht tot hen wezen, het hoeft niets te worden ‘opgehouden’. Iedere keer
weer krijg ik een brok in de keel als tijdens de lichtprocessie duizenden handen
met de kaars in de vingers geklemd de lucht ingaan om Onze Moeder te groeten:
Ave, Ave! Zij lijkt dan zo dichtbij, wij zo verbonden met God. Een glimp van de
hemel op aarde.
Zodra je
het heiligdom verlaat keer je terug in die andere wereld, die we buiten Lourdes
als ‘normaal’, maar in Lourdes als een heksenketel ervaren.
Ten
derde: sinds de ‘ontdekking’ van de bron zijn er mensen naar Lourdes gekomen en
tot op de dag van vandaag stromen er miljoenen naar toe die zich laven aan het
water, zich onderdompelen in de baden, die bidden: gezonde mensen, zieke mensen,
arme mensen, rijke mensen, intellectuelen en handarbeiders en geen die er
slechter van wordt, een aantal is genezen op een naar menselijke maatstaf niet
te verklaren wijze. Het geloof van al deze mensen onttoert tot in het diepst van
de ziel. De meeste komen niet zozeer om genezen te worden -- ik ben ervan
overtuigd dat velen komen om God en Zijn Moeder te danken, in plaats van te
vragen (je n’ai rien à vous dire, ni rien à demander, je viens seulement ici,
mère, pour vous remercier) --, maar zij komen om hun geloof te uiten en daartoe
keren zij zich naar binnen, komen ze, letterlijk, tot inkeer. En het is juist
die rust, die bezinning die weer iets los maakt, iets dat jarenlang verstopt
heeft gezeten, vast is gezet en verdrongen en dat ‘losgetrokken’ wordt. En dat
heeft op zichzelf weer een genezende werking op de mensen. ‘Lourdes’ brengt het
geloof, de hoop en de liefde in de harten van de mensen terug, dat is vooral het
wonder van Lourdes
