Hoe wilt gij Zijn ontmoeten?

Door: Mgr. Drs. Ph. Bär O.S.B. erekapelaan der Orde van Malta Associatie Nederland
Gepubliceerd in het Mededelingenblad 41^ste jaargang nummer 4 (2006)

Hoe zal ik U ontvangen? Hoe wilt gij Zijn ontmoeten? In deze regels, afkomstig uit een Adventslied van wat oudere datum, is verwoord wat oude vragen zijn bij het naderend Kerstfeest, het feest van Christus’ Geboorte. Ieder jaar opnieuw komt de Heer ons eraan herinneren dat Hij de wereld lief heeft, welhaast onvoorwaardelijk, en met ons de weg opgaat, het Nieuwe Jaar in.

Zouden wij ons niet moeten realiseren dat het niet zonder belang is dat wij Hem werkelijk ontvangen, en begroeten? Met blijdschap en met verlangen, dat is niet zo moeilijk. Maar dan ook met de vaste intentie om Hem te volgen, daar waar Hij ons voorgaat. Dat is niet een vanzelfsprekendheid, al zijn wij waarschijnlijk gemakkelijk geneigd om te denken dat wij natuurlijk zo gestemd zijn. In werkelijkheid is het echter dikwijls minder vanzelfsprekend dan het lijkt. De weg is immer van tevoren niet te overzien, denken wij maar aan dat andere lied: “moedig slaan wij dus de ogen naar het onbekende land”. Gaat het om een kritiekloos voortgaan, om een blindelings vertrouwen? Dat kan de bedoeling niet zijn, en dat is vast en zeker de bedoeling van Christus’ komst ook niet. Maar wat wel van ons gevraagd wordt, is de bereidheid om de Heer zo te ontvangen dat wij onze handen durven leggen in de Zijne ten einde met Hem samen het nog onbekende tegemoet te gaan.

De weg is een nieuwe, een voortgang die bedoeld is om een vooruit – gang te zijn. Niet dat in onze ogen dat zonder meer verbeteringen zullen zijn, Wij zijn immers met het oude te vertrouwd om zonder moeite nieuwe wegen te gaan. Daarom is het allereerst nodig om de Heer te ontmoeten met een open hart, dat verlangen uitzien naar de Gids en Voorman, de Wegwijzer en de Begeleider. Opdat wij in vertouwen met Hem, en aan Zijn hand, het nieuwe tegemoet gaan.

Bij het vele wat voortdurend nieuw is in Kerk en Wereld kunnen wij danken dat het overbodig, ja zelfs verkeer is, Wie zal zeggen dat dat niet zo is? Om veel van dat alles vragen wij namelijk absoluut niet. Maar dan komen wij ook weer zoveel anderen tegen die staan te juichen. Dat is verwarrend en teleurstellend. En juist dan is het zaak om tot Hem te gaan, die het allemaal overziet, en die ons vrede geeft op Zijn unieke wijze. Hij is inderdaad de Vredevorst, die wij niet kunnen missen.

Laat ons dan met heel ons hart Hem ontvangen, die het beste met ons voorheeft, en op Wie wij absoluut vertrouwen. Daarop ons voor te bereiden is de troostende opgave van de Advent waarin wij nu zijn. Want zo wil de Heer zijn ontmoet, door mensen die Hem tegemoet gaan ‘met haast’ en blijdschap. Dan zullen wij, staande bij de kribbe, kunnen zeggen: Heer, ik leg mijn handen in de Uwe, de handen die Maria U gaf om God en mens met ons te zijn.

Zalig Kerstfeest voor U allen.