Kerstoverweging (december 2001)

Door: pastoor J.C.M. van Winkel

Erekapelaan der SMH Orde van Malta

December 2001

“In die dagen kwam er een besluit van keizer Augustus, dat er een volkstelling gehouden moest worden….” Er wordt iets in ons wakker als we dit weer horen voorlezen. Het is het begin van het Kerstevangelie, dat zich niet laat lezen in drukte of in een sfeer van zakelijkheid. Er wordt immers verteld over God, die mens wordt. Dat is bepaald niet een gebeurtenis die je al telefonerend, surfend op de computer of winkelend kunt beluisteren. Er is een bepaalde sfeer voor nodig, een luistersfeer, luisteren naar iets wat eigenlijk te mooi is voor zo maar tussen neus en lippen door.

Omdat we dikwijls maar met een half oor naar elkaars verhalen luisteren en even later nauwelijks meer weten wat de ander gezegd heeft, liet God er engelen over zingen: “Zie wij verkondigen jullie een grote vreugde, die voor het hele volk bestemd is”.

De oproep van de keizer vanuit Rome tot een volkstelling, óók bestemd voor het hele volk, valt in het niet bij de Blijde Boodschap op de velden rondom Bethlehem. De keizer wil weten hoe groot zijn rijk is, op hoeveel belastingbetalers hij kan rekenen. Bij hem gaat het om eer, macht en rijkdom. Engelen verkondigen de “Eer van God in den hoge en Vrede op aarde aan de mensen van goede wil.” Zij komen naar eenvoudige herders, die niets bezitten, zelfs de kudde is niet van hen.”Heden is u de Verlosser geboren.” In ieder van ons wil dat Kind, hier en nu, geboren worden.

Hierover na te denken zou een rode draad opleveren die door alle dagen van 2002 zou kunnen lopen. Elke nieuwe dag is “God met ons” (Emmanuël), waardoor het komende Kerstfeest en alle dagen van 2002 dagen van houvast kunnen worden, van ontmoeting en innerlijke vrede, dagen van hoop, ongeacht de inhoud die ieder van ons daaraan kan geven. Zullen wij onze hoop en ons vertrouwen alvast maar vooruitsturen? In het verleden ligt ons heden, in het nú wat worden zal.

Alleen God is zo groot dat Hij onze wereld kan wijzigen door de onmacht van een Kind. Een kracht tegen berekening, egoïsme en zinloosheid in, in een wereld die sinds de elfde september zo veranderd is. In een andere stemming sturen we elkaar dit jaar onze wensen; er is zoveel onzeker geworden. Sterker dan in de achter ons liggende jaren zouden we deze zekerheid moeten meedragen: Onze Verlosser is dezelfde, gisteren, vandaag en in eeuwigheid. Onze goede herinneringen moeten juist nu vruchten dragen, Iedere gave zou toch kunnen uitgroeien tot zegen. Hoop en vertrouwen moeten ons vergezellen en ons doen standhouden tegen alle zorg en onzekerheid in. God wijzigt de wereld door een Kind in een kribbe! Daar spreekt een kracht uit die God alleen kan opbrengen, want aanzien, macht of een spectaculaire stunt heeft Hij niet nodig. Voor dit Kind in de kribbe steken wij onze kaarsen aan en vieren wij ons Kerstfeest!

Aan alle goede wensen die u in deze dagen ontvangt voeg ik er nog één toe: Dat de Heer ieder van ons moge bewaren en zegenen, waardoor we dankbaar kunnen terugzien en vol vertrouwen vooruit om, als leden van de eeuwenoude Hospitaal Orde, de Heer te mogen ontmoeten in de lijdende medemens en heel attent en waakzaam te zijn.

Welke idealen zenden we nu al vooruit? Welke keuze maken we juist nu, om ons in te zetten op de plaats waar de Heer ons geroepen heeft? Om te bloeien daar waar we geplant zijn. Om het goud te vinden niet in droomlanden maar in de grond waarop we staan?