|
Labyrint
Door vicaris A.J.J. Woolderink, erekapelaan in de
Orde van Malta Associatie Nederland.
Gepubliceerd in het Mededelingenblad 42ste jaargang
nummer 3 (2007)
 |
|
Een labyrint |
Ik weet niet of u
wel eens in een labyrint hebt gelopen. U weet wel, zo’n kunstmatig
aangelegde doolhof met heggen waar je net niet overheen kunt kijken.
Wanneer je er binnen bent gegaan, krijg je al snel de keuze uit
verschillende paden. Maar vanwege de hoge heggen kun je niet zien
waar de weg heen leidt. Er is echter maar één weg naar de uitgang.
Wanneer u dat avontuur al eens hebt beleefd, weet u ook dat je er
eindeloos in kunt ronddolen. Sommige mensen worden er wat moedeloos
van en zouden er het liefst bij gaan zitten. Soms heb je ook de
pech, dat sommige plaaggeesten roepen: “Hierheen, hierheen….!”en al
spoedig merk je dan dat je misleid bent. Het kan dan werkelijk een
verzuchting zijn als een goede vriend, die de uitgang al gevonden
heeft, roept: “Kom maar, het is hierheen.”
 |
|
Vicaris Alphonsus J.J. Woolderink,
erekapelaan in de Orde van Malta |
Ik denk dat heel
wat mensen in de wereld van vandaag, zich voelen als in een grote
doolhof. Zoveel wegen en mogelijkheden dienen zich aan, En allemaal
lijken ze de weg naar het geluk te beloven. Zelden was er in onze
westerse samenleving zoveel aandacht voor hat gedachtegoed uit
oosterse religies, zoals reïncarnatie maar ook voor occulte
praktijken en andere vormen van bijgeloof. We zijn er aan gewend dat
in de provinciesteden af en toe een “paranormale markt” wordt
gehouden en veel christenen “van-huis-uit” geloven heilig in de
voorspellingen van de astrologie. Alom verspreid is ook de (new age)
gedachte, dat er ten diepste geen onderscheid is tussen God, de mens
en de natuur. Geen persoonlijke God die onze Vader en schepper is,
die ons kent, liefheeft en ons bevrijding en vergeving schenkt.
Het goddelijke is
volgens deze gedachtegang alleen in jezelf te vinden en bevrijding
krijg je door te leren naar je diepste zelf te luisteren. Het is
geen wonder dat talloze zoekende mensen te midden van al die
heilsrecepten zich uiteindelijk voelen als in een labyrint, waar
telkens anderen roepen: “Hierheen is de uitgang!” Het verleidelijke
van al die verschillende heilsrecepten zit daarin dat ze allemaal
appelleren aan de het oermenselijke verlangen om iets te willen
geloven. Iets dat helpt om gelukkig te worden, Ze hebben ook
allemaal wel een of meerdere vertrouwende elementen en in iedere
religieus element zit altijd wel een stukje van de waarheid. Kunnen
we überhaupt wel de volle waarheid leren kennen…. Bestaat die
eigenlijk wel? Vragen velen zich af. En ligt het niet voor de hand
om in de rijk voorziene religieuze supermarkt iets uit het rek te
nemen, dat het best past bij jouw toevallige levenssituatie of je
huidige behoefte? Vooral als het ook nog redelijk vrijblijvend is,
En zo gebeurt het, dat heel wat mensen telkens een andere suggestie
opvolgen om de weg naar de uitgang oftewel de weg naar het
levensgeluk te vinden terwijl anderen juist door de overvloed op de
reli-markt onverschillig worden en denken: Niemand zal het wel bij
het rechte eind hebben. Je moet maar zoveel mogelijk pakken van wat
het leven aan aangename dingen te bieden heeft, want met de dood is
alles afgelopen. En ze concluderen: er bestaat helemaal geen weg
naar de uitgang!
Thomas, één van
Jezus’ leerlingen, wiens twijfels veel mensen herkennen, is ook zo
iemand die oprecht zoeken is, Hij zegt op een gegeven moment: “Heer,
wij weten niet waar Gij heengaat, hoe moeten wij dan de weg kennen?”
en daarop maakt Jezus duidelijk dat er wel degelijk een uitweg uit
het labyrint is: “Ik ben de weg, Thomas, de waarheid en het
leven.”
En bij een ander
gelegenheid zegt Hij: “Wie Mij volgt, dwaalt niet rond in de
duisternis maar zal het licht van het leven bezitten.” Kun je Hem
vertrouwen? Is het geen slogan als zovele andere? Mathematisch
kunnen we het niet bewijzen. We kunnen alleen zeggen: Hij gaf zijn
leven voor ons. Wie Hem half vertrouwt, zal er nooit achter komen,
maar wie zijn hart ten volle voor Hem opent zal niet bedrogen
uitkomen.
|