Van twee kanten 

Door: Vicaris A.J.J. Woolderink

Erekapelaan SMHOM

September 2005

“De liefde moet van twee kanten komen”, verzuchten mensen wel eens wanneer ze veel gegeven hebben maar weinig terugkrijgen.

Liefde die gegeven wordt hoopt en verlangt altijd naar een liefdevol antwoord. Hoe mooi kun je dat zien bij jonge ouders, Ze kunnen vol vertedering kijken vaar hun kindje, Hun ogen spreken boekdelen, En terwijl hun kindje nog niet verder komt dan de eerste levensbehoeften van eten en slapen, proberen de ouders toch steeds weer de aandacht van hun kind te trekken, Het eerste lachje…het eerste teken van herkenning is voor hen dan ook heel erg kostbaar, Het is als de beantwoording van hun eigen liefde. Het maakt de liefde compleet. Hun diepste vraag om ook zelf gezien te worden door hun kind heeft een antwoord gekregen,

Zien en gezien worden is voor mensen van levensbelang, Als iemand zegt: ‘Ik zie jou staan” en “jij mag ervoor mij zijn”, dan kun je pas echt leven!

En als we dat tegen elkaar zeggen, dan gebeurt er iets van het wonder dat iedere keer ontstaat wanneer mensen elkaar ontmoeten van hart tot hart.

Het krijgt nog een veel diepere betekenis als je ontdekt dat je ook door God gezien wordt en dat Hij met liefde naar je blijft kijken.. Altijd, En Hij doet het met datzelfde verlangen als die ouders met hun kindje…dat wij zijn blik beantwoorden…

Wie zich echt door de ander laat raken, wordt als het ware boven zichzelf uit getild. Het is de liefde van de ander die jou gaat dragen en dan vallen veel menselijke overwegingen weg. Het is dan niet belangrijk meer of het een onmiddellijk meetbaar rendement heeft. Je laat je niet ontmoedigen wanneer het soms echt moeite en offers kost. Het hoeft ook niet voortdurend leuk te zijn en uitdagend of spannend, zoals de huidig criteria voor een relatie steeds meer lijken te worden.

Man en vrouw zijn er immers ook voor elkaar in slechte dagen, armoede en ziekte… ouders voor hun kinderen… ook wanneer die van jou andere wegen gaan dan jij zelf zou kiezen.

Je bewust zijn dat je zelf gedragen worden door de liefde van God, kan mensen er ook toe brengen om voor die vreemdeling in de bres te springen, ook al behoort hij niet tot je vriendenkring. Ook al zie je hem misschien nooit meer en kan hij je niet met gelijke munt terugbetalen.

Daarom gedenken we ook terecht met zoveel achting die velen die in de oorlog hun leven voor anderen gaven.

Je door Gods liefde gedragen weten zou ook de diepste drijfveer moeten zijn achter het vrijwilligerswerk in de samenleving en ook in de geloofsgemeenschap van de Kerk.

Wanneer het alleen maar een leuke hobby is, waarin jij je talenten kwijt kunt, dan gaat het toch teveel om jezelf, en dat wordt de verleiding groot om at te haken, wanneer je re een beetje op uitgekeken bent, of wanneer het niet allemaal precies zo loopt als jij het in je hoofd had en ga je vergeten dat je vrijwillige inzet eigenlijk een antwoord is op Gods liefde voor jou en een dienst aan de samenleving of de Kerk. Je telkens weer opnieuw door God laten raken en voeden geeft je lange adem en geeft je energie en kracht om door te gaan, Ook wanneer het soms niet gemakkelijk is.

“Als ge Mij liefhebt”, zegt de Heer, “zult ge mijn geboden onderhouden” en wij weten dat Hij ons geen ander gebod heeft gegeven, dan dat van de onderlinge liefde.

En Hij belooft ons uitdrukkelijk dat, als we daar echt voor kiezen, Hij ons zal dragen en helpen.