Verslag nationaal zomerkamp 2008

Het 13e Nationaal Maltezer Jongeren gehandicaptenkamp, Lemele 12-19 juli 2008

Voor de derde keer mee op Maltezer Gehandicaptenkamp: zou het weer zo bijzonder en leuk zijn als de andere keren? Ik had een drukke week op werk, moest deadlines halen, cliënten bellen, wederpartijen mailen. Kon ik wel gemist worden deze week, dacht ik heel even..

Groepsfoto

Zaterdagochtend op de Imminkhoeve. De leiding druppelt binnen: de helft is nieuw, de andere helft weet de weg. Gespannen koppen, helemaal na de uitleg door de verpleegkundige begeleiding over wat de handicap van ieders buddy is. Ik zie een paar mensen denken: “Waar ben ik aan begonnen?”

Zaterdagmiddag, de eerste gasten komen binnen. Vrolijk, zenuwachtig, druk of juist verlegen. De één babbelt meteen een eind weg, de ander kan helemaal niet praten. De één rolt zijn eigen rolstoel vooruit, de ander kan zich niet bewegen. Het voelt heel gek om een hand uit te steken die niet wordt gepakt, of “hallo” te zeggen, als dit niet in woorden wordt beantwoord. Weer zie ik mensen denken: “Waar ben ik aan begonnen?” En nu bij de leiding én bij de gasten.

Samen bij het Kampvuur

De eerste avond leren we elkaar rustig kennen. Ik raak in gesprek met Ruben die zwaar gehandicapt is, niets zelf kan en ook nog een been heeft gebroken. Hij kan wel praten, met moeite, en vertelt heel nuchter hoe hij met zijn handicap om gaat. Hij accepteert het. Dat is niet altijd zo geweest, vertelt hij, maar nu maakt hij wat van het leven. Hij heeft vrienden, maakt reizen en geeft zich over aan de begeleiding. Niet altijd heel makkelijk, geeft hij toe, hij maakt zich veel zorgen. Maar zijn twee buddy´s zien er betrouwbaar uit. En dan laat hij het maar over zich heen komen. Ik bedenk me hoe moeilijk ik het zou vinden, om me altijd maar aan andere mensen over te moeten geven.

Tijdens het aankleden de eerste ochtend loop ik de kamer van Ruben binnen. Zijn buddy´s staan een beetje onwennig boven zijn bed. Ik zie dat ze niet zo goed weten wat ze moeten doen, bang om hem pijn te doen en ook een beetje bang voor de verzorging. Wanneer heb je nou in je leven een leeftijdsgenoot naar de wc moeten helpen, moeten wassen en aankleden?

De Sultan

De tweede ochtend loop ik weer binnen en ik zie iets bijzonders. Grapjes makend en kletsend staan de buddy´s van Ruben om zijn bed. De één wast zijn gezicht, de ander pakt schone kleren uit de kast. Ze zijn door de barrière heen en hebben zich overgegeven. Wat de vorige keren gebeurde, gebeurt dit jaar weer. Met andere mensen, maar met hetzelfde gevoel. Met gasten die geen woord kunnen zeggen, worden hele gesprekken gevoerd en veel lol gemaakt. De gasten die op alle gebieden verzorging nodig hebben, worden heel geduldig en zorgvuldig verzorgd. Deadlines, cliënten en wederpartijen worden volledig vergeten, want hier besef je weer even dat het leven ook andere kanten kent.

En ik zie het ineens in: ook aan de kant van de leiding is er een overgave. En dat is het geheim van Lemele denk ik. Leuke mensen, veel lol en voor beide buddy´s een beetje een overgave. Het is niet alleen maar geven, het is ook heel veel nemen. Een prachtige week!

Asta Lokin