Verslag nationaal zomerkamp 2009

Het 14e Nationaal Maltezer Jongeren gehandicaptenkamp, Lemele

Dit jaar zou ik voor de vierde en laatste keer mee gaan op Maltezer Gehandicaptenkamp in Lemele. Alle keren waren tot nu toe zo bijzonder geweest dat ik het bij terugkomst amper kon uitleggen aan mensen die het niet kennen. Ik zou genieten van de laatste keer, dat wist ik zeker.

En genoten heb ik, van begin tot eind.

De groep deelnemers was (wederom) erg divers. De één kan goed praten en zelfstandig eten, de ander kan alleen maar met haar ogen praten: met “ja” kijkt ze naar boven, bij “nee”naar beneden. En lachen kan ze ook. En heeft ze heel veel gedaan.

Tijdens zo’n week krijgen we steeds meer inzicht in de families en achtergronden van de deelnemers. En wat mij elk jaar weer opvalt: niet de zwaarte van de handicap maakt uit voor het geluk van de mens, maar de warmte en liefde die ze van thuis uit hebben meegekregen.

De leiding was stuk voor stuk super. Iedereen heeft zich helemaal ingezet met in het achterhoofd: de deelnemers eerst. En dat uitte zich in alles: eerst drinken voor mijn buddy, dan pas voor mezelf. Eerst m’n buddy naar de WC, dan pas ik zelf. En ook: eerst luisteren naar het verhaal van mijn buddy en dan pas aan m’n eigen leven denken. En dat is wat de week zo bijzonder maakt: je eigen leven staat ineens helemaal niet meer voorop. Dat is even wennen, maar heel goed voor een mens! Het relativeert, geeft diepgang en maakt gelukkig.

Dat je via het Maltezer Gehandicaptenkamp de kans krijgt om dat te kunnen doen: om je leven te relativeren, de diepgang te voelen en om dus te kunnen geven (in tegenstelling tot het nemen), is iets geweldig bijzonders. Het is een overgave die je in het leven nodig hebt om te beseffen waar het nou eigenlijk om draait. En dat is toch – volgens mij - de liefde voor je medemens.

Asta Lokin